İtfaiyeciliğin Tarihçesi

thumbnail

İtfaiyecilik ve itfaiye ocakları ilk olarak osmanlı döneminde 1714 yılında “tulumbacı ocakları” adı altında kuruldu. Fakat bunun öncesinde dönemin padişahı olan lll. Murat yangınların önüne geçebilmek için 1579 yılında bir ferman çıkarır. Fermanda şu maddeler yer almaktadır;

  • Her evin önünde büyük bir su fıçısı bulundurulmalı.
  • Dam yüksekliğinde merdiven bulunmalı.
  • Yangın çıktığında halk kaçmayacak. Yangının söndürülmesine yardım edecek.

Üstte bulunan fermandaki bu maddeleri itfaiye tarihindeki büyük olaylardan birisi olarak nitelendirebiliriz. Çünkü daha önce afet dalında bulunan yangın için ferman yayınlanmamıştır.

Daha sonra tahta geçen ll. Mahmut yeniçeri ocağını kaldırır. Bunun üzerine düzenin bozulmasıyla, tulumbacılar ocağıda kapanır. Halk bu durumu farkedip kendi yangın ekibini kurar. Ancak 1828 yılında çıkan ” Büyük hoca paşa yangını” Tulumbacı ocaklarına ihtiyaç olduğunu ortaya koyar. Bu nedenle tekrardan kurulması kaanatine varılır ve yeniçeri ocağını hatırlatmaması için yangıncı taburu olarak faaliyete girer ama belli bir süre sonra yetersiz kaldığı farkedilerek, padişah Abdullaziz ‘in emriyle macaristan’dan bu konu hakkında uzman olan ” Kont szeçsenyi ödan ” getirilerek, paşalık yetkisi verilir. 26 eylül 1923 tarihine kadar hizmet verdikten sonra yani 49 yıl sonra istanbul belediyesine teslim edilir. O günlerden bu günlere kadar itfaiyecilik alanında teknolojininde etkisiyle, büyük gelişmeler yaşandı ve yaşanmaya devam ediyor.

 

One thought on “İtfaiyeciliğin Tarihçesi

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Back To Top